Wat is een kolhofkeun

Aan mijn Frans-Vlaamse jaren dank ik niet alleen mijn liefde voor de Nederlandse taal en cultuur, maar ook iets wat wie mij kent misschien niet meteen verwacht: tuinieren.

Mijn vader en mijn beide grootvaders waren echte kolhofkeuns, Frans-Vlaams uit Kaaster voor fanatieke tuiniers. Ik ben dus letterlijk in den kolhof grootgebracht. Daardoor weet ik nog altijd van alles over zaaien volgens de stand van de maan, over wanneer je wat moet planten en welke gewassen elkaar graag gezelschap houden.

Hier in de Kempen heb ik vroeger ook wat geëxperimenteerd. Maar de grond is arm, en mijn gebrek aan tijd én geduld deed de rest. Veel verder dan experimenteren ben ik niet geraakt.

Gelukkig erfde ik van mijn grootvader aan moederskant nog iets anders: een liefde voor bomen en hagen. Zodra hij begon te vertellen over eeken en eisen (eiken en essen), was hij helemaal in zijn element. Mijn winterherinneringen ruiken naar vers hout: bomen zagen, meidoornhagen vlechten en kappen volgens de oude Saksische methode, en bolloards (knotwilgen) rond de pet (put of vijver) knotten met het kapmes.

Zijn leuze was eenvoudig: “Al hagen beschutten wiind.” Die raad heb ik in mijn eigen tuin wel héél letterlijk genomen. Het resultaat? Te veel bomen en hagen op een veel te kleine oppervlakte.

Toch vind ik rust in het werken buiten. Al is mijn gaard niet bepaald onderhoudsvriendelijk. Het heeft soms meer weg van een klein oerwoud.

Gisteren was het tijd voor een grote snoeibeurt. Er moest zelfs professionele hulp aan te pas komen, want alleen krijg ik dit oerwoud niet meer de baas. De weergoden waren ons goed gezind… tot helemaal op het einde. Toen gingen de hemelsluizen open en verschenen er overal blesmers (bliksems) aan de horizon.

Alsof de natuur zelf wilde laten weten dat het werk erop zat.

11.06.2026