Felix Timmermans: “De dagen gaan open en toe”

Op 24 januari 1947 stierf Felix Timmermans in zijn geboortestad Lier. Voor zijn vrienden was hij de Fee. In zijn tijd was hij de meest gelezen Vlaamse schrijver, ook ver buiten onze grenzen.

In Bouwel, het Kempense dorp waar ik woon, kwam Timmermans graag tot rust. Hij wandelde er langs bossen en duinen, samen met zijn familie. Het vakantiehuisje dat hij hier huurde, droeg de naam “Minneke Poes”. Die naam gaf hij later ook aan een klein, lief verhaal dat ik elke winter opnieuw graag lees.

Gaston Durnez, zijn biograaf, noemde Minneke Poes een eenvoudig maar stralend boekje. Jammer genoeg is het wat vergeten geraakt. Het vertelt over een Kempens dorp, over kleine momenten, over mensen van alledag, en over de seizoenen die voorbijgaan — en de dagen die open en toe gaan.

Vandaag is die stilte bijna verdwenen. Waar vroeger rust was, razen nu auto’s voorbij. Het water werd een recht kanaal voor grote schepen. Hoogspanningslijnen snijden door een landschap dat ooit heide was. Wat toen paradijs was, leeft nu vooral nog in woorden van de Fee.

Als ik Minneke Poes lees, word ik rustig. Dan zie ik weer het dorp van toen: wolken die traag voorbijdrijven, een molen op zondag, een vogel die de stilte doorbreekt. Even lijkt alles weer eenvoudig en vredig.

“Vredig slenteren witte wolken, dik van geluk door de zondagmorgen, aan de vertelselblauwe lucht. De rust rekt zich uit over de mastenbossenlanden, en hangt voldaan van eikeboom tot eikeboom langs de dijken van de edelrechte vaart. Slechts heel ver duikt er een kerktoren op, die nu eens wit en dan weer donker wordt.

De zondag zit ook in de molen, met op zijn rechtstaande wiek een vogelwip voor de boogschutters.

Een distelvink tikt gaatjes in de stilte. En op het glanzend vlies van ’t diepe water, ligt de hemel genietend op zijn rug met waterleliën tussen de vingeren. Een telefoonpaal, die naar schepen riekt, zoemt binnensmonds gazettennieuws.”

(Eerste regels uit ‘Minneke Poes’, 1943)

24.01.2026