Vijftig jaar later: wat is er veranderd?  

Vandaag is er het IJzertreffen in Steenstraete. Het doet me terugdenken aan vijftig jaar geleden, aan de IJzerbedevaart van 1976.

Het thema was toen zelfbestuur, al verstond men daar niet noodzakelijk hetzelfde onder. Mij werd gevraagd om namens Frans-Vlaanderen even het woord te nemen.

Het werd een korte toespraak van amper twee minuten. Meer tijd kreeg Frans-Vlaanderen toen niet.

Ik herinner me nog dat ik waarschuwde voor wat ik toen de valse waarden noemde die de wereld bedreigden. Op de eerste plaats zette ik het geld. Daarna de totalitaire utopieën, zoals het marxisme.

Zelfbestuur voor Frans-Vlaanderen was toen nog een verre droom. Een droom die vorm kon krijgen via decentralisatie, lokale autonomie en de bescherming van taal, cultuur en identiteit.

Vijftig jaar later blijft de boodschap van toen eigenlijk verrassend actueel. Alleen zou ik het vandaag anders formuleren. De bedreigingen hebben andere vormen aangenomen.

Ik zou vandaag waarschuwen voor het individualisme en het ultraliberalisme, voor de kosmopolitische nivellering en voor Grote Broer in al zijn gedaanten: woke, digitale controle, bureaucratie en de steeds verdergaande bemoeienis met het persoonlijke en maatschappelijke leven.

Is er dan zo veel veranderd?

1976 was het jaar van de giframp van Seveso, van de lokettenkwestie in Schaarbeek en van de bevrijding van de gijzelaars in Entebbe door Israëlische commando’s. Het was ook het jaar van de dood van Mao Zedong.

De goede oude tijd zou ik het dus niet onmiddellijk noemen.

23.08.2026