De kapel van de Hondenest wordt gered

Voor onze voorouders beschermden de oude Vlaamse kapellen op kruispunten mensen, dieren en planten tegen ziekten en onheil. Ze herinneren ons — onder een dun laagje christelijk vernis — aan een oeroud en heidens bijgeloof uit vervlogen tijden.

In Kaaster, het dorp van mijn jeugd, heeft een groep vrijwilligers, met mijn nicht Eva, het initiatief genomen om zo’n vervallen kapel van de ondergang te redden.

Laat me u even meenemen.

De kapel van de Hondenest, zoals ze vandaag bestaat, dateert uit het begin van de negentiende eeuw. Maar de plek zelf lijkt ouder, alsof ze al lang daarvoor werd gekozen — een kruispunt waar men ooit geloofde dat geesten en krachten samenkwamen. Haar naam dankt ze aan de herberg “De Hondenest”, uitgebaat door de familie Roose, die de kapel liet bouwen op enkele honderden meters van hun zaak.

Ik heb die herberg nog gekend toen ze open was. De gebouwen staan er nog, nu als privéwoning. Als die muren konden spreken, zouden ze verhalen vertellen over eeuwen van reizigers, rust, dorst en ontmoetingen.

Als kind wandelde ik er vaak naartoe met mijn grootvader. Vanuit de wijk De Popelier, waar hij woonde bij de spooroverweg, was het niet ver. Aan de overkant van de straat woonde de familie Couché, in het kleine huis van de bareelwachter — ja, de ouders van Jean-Paul, de AVNT’er van nu, de buur van toen, die vandaag niet meer met mij spreekt omdat ik pleit voor het Nederlands als streektaal naast het Frans-Vlaams. Het kan inderdaad verkeren, om het met Bredero te zeggen.

Op weg naar tante Margriet passeerde ik ook de kapel. Zij woonde alleen in het oudste huis van Kaaster — een strooien dak, geen waterleiding, geen elektriciteit, verscholen in het landschap. Ze sprak alleen Vlaemsch, het zuiverste Vlaams van Kaaster. Vriend en taalkundige Cyriel Moeyaert kwam er wel eens langs, met pen en papier, om woorden en uitdrukkingen vast te leggen.

Vandaag is het dak van de kapel vernieuwd, maar er blijft nog veel werk — en dus ook financiële steun — nodig.

De vereniging Euvo, onder leiding van kameraad Karel Appelmans, zal haar steentje bijdragen door de Vlaamse plaatsnaam “Hondenest” opnieuw zichtbaar te maken op de kapel. Een naam die nooit uit de volksmond is verdwenen.

Er was nog geld nodig voor een nieuwe deur. Daarom heb ik beslist een deel van de opbrengst van mijn boek “De Drie Maagdekens van Kaaster” te schenken aan dit project, zodat die deur er snel kan komen.

Het zal mijn goddeloze vrienden misschien verbazen, maar als agnostisch pantheïst geloof ik graag — of wil ik geloven — dat oude, vergeten goden deze plek nog enkele eeuwen zullen blijven behoeden.

Amen.

STEUN VOOR CULTURELE INITIATIEVEN

PS: Wie mijn boeken aankoopt, steunt daarmee een goed Vlaams doel. In het verleden heb ik al verschillende initiatieven kunnen helpen financieren, zoals:

• het herstel van het graf van Lodewijk de Baecker in Noordpene
• de uitgave van publicaties, stickers en pamfletten
• opleidingen Nederlands
• de Andries Stevenkring

En nu dus ook: de kapel van de Hondenest.

Mijn tweetalig boek “De Drie Maagdekens van Kaaster” is nog steeds verkrijgbaar via mijn blog: widopedia.eu.

22.04.2026