Er is een pad dat alleen jij kunt gaan vraag niet waarheen, ga.

(vrij naar Nietzsche)

Tijdens lezingen krijg ik wel eens een vraag.
Soms van geleerde professoren.
Soms van politiek-correcte lieden.

De vraag is altijd ongeveer dezelfde:

Ben ik nu een historicus en/of een taalkundige?

Geen van beide, als ik even mag. Ik ben een auteur en cultuuractivist, een Frans-Vlaamse autodidact die ergens tussen de mazen van de geschiedenis die hij niet mocht leren en van de taal die hij niet mocht spreken is gevallen.

In het Frans zegt men: ‘excusez-moi du peu’.

Ik ben geboren in’een authentiek Frans-Vlaams proletariërsnest,
onwetende laatste bewakers van het Vlaamsch dat ze nog klapten.
Een nest — hoe kon het ook anders — met linkse reflexen en sympathieën om den brode.

Mijn lot leek dus netjes uitgestippeld: de linkse erfenis voortzetten
en elk jaar op 14 juli met de fanfare de Marseillaise spelen.

Dus:
ik opende een deur links, keek even rond…
ontmoette er de oud-strijders van mei ’68, de telgen van ‘la gauche caviar’en de kameraden van het communisme “met een menselijk gezicht”.

Ontsnappen zonder om te kijken was de opdracht.

De rechterkant opzoeken moest niet eens:
die rolde een tapijt uit voor beloftevolle zoekenden.Je kruiste er eveneens interessante eenlingen. Maar je liep er ook “la droite la plus bête du monde” tegen het lijf —de Franse dus —wat mij al even snel weer naar lucht deed happen.

Waar kon een mens dan nog terecht?

Ik liet het niet aan mijn hart komen en leerde vrolijk “Die Gedanken sind frei” zingen, in de versie van Heinrich Hoffmann von Fallersleben —uiteraard ook al door links ingepalmd.

En zo ben ik uiteindelijk gewoon mezelf geworden:
vrij en vrank, een non-conformist tot in de kist.

Tot spijt van wie het benijdt is de Vlaamse beweging — volgens de formule van Lode Claes —“mijn familie” geworden.
Al verkies ik, door mijn afkomst, liever de ruime sop van de historische Nederlanden.

Volgens sommige waarde professoren is dit natuurlijk een vileine gedachte: irredentistisch, fascistisch en voorzekers racistisch —
kortom: de snelste weg naar de verdoemenis.

De premier sprak dat onlangs tegen, toen hij plots een nieuwe opening creëerde met — stel je voor — het idee van een soort Benelux-confederatie.

Dankzij Maximus val ik dus weer netjes op mijn poten.

Mijn geopolitieke horizon klaart bovendien op met de Frans-Engelse Hilaire Belloc, die het mooi samenvatte:

“Mijn vaderland is de Noordzee.”

En cultureel, met Jozef Deleu:

“Mijn vaderland is de Nederlandse taal.”

Als schrijver verkies ik rustig non-conformistische onderwerpen,
in de traditie van Pierlala. Want wie ben ik om de heren professoren in hun wetenschap te verstoren.

Ik schrijf over historische feiten en figuren
die verstrikt raakten in de netten van de ideologieën van de overwinnaars. Over vermaarde en vergeten mensen, over helden en boeven, over vreemde en zonderlinge teksten en verhalen.

En ook over overwoekerde paden — omdat die, als er op aankomt,
nog altijd de beste toevlucht blijken.

18.03.2026