Sint-Thomas, Sint-Christoffel… en het vignet

(En français ci-dessous)

Het is zoals in het Evangelie volgens Thomas: “De splinter in het oog van je broer zie je wel. De balk in je eigen oog zie je niet.”

De Frans-Vlamingen voelen zich miskend door hun Vlaamse “broeders” in België. Onbemind… en, om Édith Piafs liedje te parafraseren: “weggeveegd, vergeten”. Moeten we daar morgen ook nog aan toevoegen: “aangeslagen en belast”?

Vrienden van mij maken zich nu al zorgen over een mogelijk wegenvignet bij onze buren. Ik begrijp dat. Niemand zit te wachten op nieuwe belastingen. Ik ook niet. Daarom heb ik mij trouwens al eerder tegen zo’n vignet uitgesproken.

Maar toch…

Vlamingen en Nederlanders betalen al tientallen jaren — of ze het nu willen of niet — om gebruik te maken van de Franse autosnelwegen. Moeten we onze tegenstanders dan echt een cadeau geven? Door te doen alsof dat vervloekte vignet het einde betekent van de Vlaams-Vlaamse verstandhouding? Of zelfs het einde van de wereld?

Een mening hebben mag. Maar een beetje maat houden mag ook.

Ook ik wil een gratis wegennet voor iedereen. Te beginnen in Frankrijk, waar we al tientallen jaren betalen.

Maar het klopt niet te beweren dat een Frans-Vlaming op jaarbasis meer zou betalen dan bijvoorbeeld een inwoner van Rijsel die tien keer per jaar naar Parijs rijdt.

Ja, deze vragen moeten gesteld worden. Absoluut.

Maar vóór we antwoorden geven, moeten we wel weten waarover we spreken. En vooral vermijden dat we onze tegenstanders argumenten cadeau doen.

Ik verwees naar het Evangelie volgens Thomas. Ik zou ook kunnen verwijzen naar dat typisch Frans-Vlaamse vertrouwen in de bescherming van Sint-Christoffel. Mijn vader zei vóór elke verplaatsing steevast:

“Kijk naar Sint-Christoffel en vertrek gerust.”

Dus ja, ik kijk naar Sint-Christoffel…

Maar ik houd ook de ministers van Financiën in de gaten.

Je weet maar nooit.

SAINT-THOMAS, SAINT- CHRISTOPHE… ET LA VIGNETTE

(Nederlandse versie hierboven)

C’est comme dans l’Évangile selon Thomas : « La paille qui est dans l’œil de ton frère, tu la vois. Mais la poutre qui est dans ton œil, tu ne la vois pas. »

Les Flamands de France se disent incompris de leurs « frères » flamands de Belgique. Mal-aimés… et, pour paraphraser Édith Piaf : « balayés, oubliés ». Faudra-t-il demain ajouter : « imposés et taxés » ?

De mes amis se désolent déjà à l’idée d’une vignette qui pourrait voir le jour chez nos voisins. Certes, je partage l’idée que nous n’avons pas besoin de taxes supplémentaires et je suis donc opposé à cette vignette en général. Je me suis d’ailleurs déjà exprimé sur la question.

Encore que… les Flamands et les Néerlandais paient, qu’ils le veuillent ou non, depuis des décennies pour emprunter les autoroutes françaises. Faut-il pour autant donner des arguments à nos adversaires en faisant comme si cette foutue vignette représentait la fin des relations flamando-flamandes, voire la fin du monde ?

Il est permis d’exprimer une opinion, mais il est tout aussi permis de garder raison. Moi aussi, je souhaite un réseau routier gratuit pour tous. À commencer par la France, où nous payons déjà depuis des décennies. Mais il est inexact d’affirmer que les Flamands de France paieront davantage sur une année, par exemple, qu’un Lillois qui se rend dix fois par an à Paris.

Oui, ces questions méritent d’être soulevées. Encore faudrait-il, avant d’y répondre, savoir précisément de quoi nous parlons et éviter d’alimenter les arguments de nos adversaires.

J’évoquais l’Évangile selon Thomas. Je pourrais aussi évoquer, avec ou sans vignette, cette croyance si flamande en la protection de saint Christophe, que mon père rappelait avant chaque déplacement : « Regarde saint Christophe puis va-t-en rassuré. »

Alors oui, je regarderai saint Christophe… mais je garderai aussi un œil sur les ministres des Finances.

01.08.2026

De vignet: de doodgetakste Vlaming en de buren die thuisblijven

Mijn kleinzoon, die in Nederland woont, hoorde onlangs dat Vlaanderen vanaf mei 2027 een wegenvignet wil invoeren. Zijn eerste vraag aan zijn ouders was: “Kunnen jullie dat nog betalen? En kan ik dan nog naar oma en opa?” Kindermond, waarheid in de mond.

Als ik in Nederland rijd, denk ik telkens: voor zo’n wegennet wil ik gerust betalen. Alles ligt er netjes bij. Dan kom ik Vlaanderen binnen en word ik door elkaar geschud op onze betonnen snelwegen, vol scheuren, putten en verdwenen wegmarkeringen. De vraag is dus niet óf we moeten betalen, maar waarvoor. En zal de opbrengst naar degelijk wegenonderhoud gaan? Of verdwijnt ze gewoon in de bodemloze put van onze financiën? De vraag stellen is ze beantwoorden.

België is bovendien een klein land. Je botst hier om de haverklap op een grens. Een algemeen wegenvignet, zonder onderscheid tussen snelwegen en gewone wegen, is dan ook een bijzonder ongelukkige maatregel. Voor West-Vlaanderen dreigt dit een stevige klap te worden: minder Nederlanders en Fransen die de grens oversteken, minder weekendtoerisme, meer hinder voor grensarbeiders en gezinnen met kinderen die over de grens naar school gaan.

En ja, ik hoor het al: “In Frankrijk betaal je toch ook tol?” Dat klopt. Maar daar betaal je op de autosnelweg. Wie dat niet wil, kan meestal nog kiezen voor de gewone wegen. Hier lijkt die keuze stilaan te verdwijnen.

Ook de verschillende tarieven zijn moeilijk te verdedigen. Wie zich een elektrische wagen kan veroorloven, betaalt minder. Wie met een oudere diesel of benzinewagen rijdt, betaalt meer. Allemaal onder het mom van het milieu. Maar die auto’s zijn ooit perfect legaal gekocht volgens de toen geldende normen en vervolgens jaarlijks gekeurd. Hun eigenaars betaalden btw, accijnzen, verkeersbelasting en dure boetes op alles wat beweegt. Ze hebben hun bijdrage al ruimschoots geleverd. Ondertussen blijven onze overheden kwistig premies uitdelen en vriendjes bedienen. Uiteraard niet met hun eigen geld.

Zelf heb ik een eenvoudige regel: steden waar ik allerlei toegangsheffingen en milieutaksen moet betalen, bezoek ik niet meer met de wagen. Het gaat niet alleen om het geld, maar ook om de administratieve rompslomp. Vorig jaar reed ik naar Zuid-Tirol en mijn voorruit leek haast een stickeralbum: Zwitserland, Oostenrijk, tolwegen, tunnels, milieuzones… Nog even en je hebt een handleiding nodig om op vakantie te vertrekken.

Nog een bedenking. Stel dat Nederland en Frankrijk binnen enkele jaren ons “briljante” idee kopiëren en ook een wegenvignet invoeren op alle wegen. Dan betaalt de modale Vlaming niet alleen 100 euro per jaar in eigen land, maar ook nog eens 100 euro in Nederland en 100 euro in Frankrijk. Dat is 300 euro per jaar, gewoon om je buren te bezoeken. Gelukkig kom ik niet elke week in Duitsland of Luxemburg, anders brengen we onze beleidsmakers misschien nog op ideeën.

De Vlaming behoort nu al tot de zwaarst belaste burgers van Europa. Toch blijven onze overheden – van de federale overheid tot de provincies en steden – steeds nieuwe belastingen, heffingen en vignetten bedenken. Zelfs maatregelen die achteraf juridisch niet houdbaar blijken.

De creativiteit van onze overheden lijkt onuitputtelijk: telkens weer een nieuwe taks, een nieuw vignet of een extra heffing. Voor grensbewoners zouden er minstens vrijstellingen moeten bestaan, zeker op secundaire wegen.

In België wordt stilaan niet meer bestuurd, maar gefactureerd.

16.07.2026