Bert Decorte, het wonderkind van de Vlaamse poëzie

Op 2 Juli 1915 werd in het Kempens Retie de dichter Bert Decorte geboren. Marnix Gijsen noemde hem ooit het “wonderkind in de Vlaamse poëzie.”

Hier een kort gedicht van Bert Decorte:

NON-CONFORM

Aan elke lering heb ik lak;
in elk systeem vind ik een lek;
omdat ik niemands zolen lik
en met gevlei geen machtigen lok,
is ’t dat ik niet als andren luk.

02.07.2025

Paul Sérant en ‘spijbelrechts’

Op 4 oktober 2022 overleed de Franse journalist en schrijver Paul Sérant op 80-jarige leeftijd in het Normandische Avranches.

Het minste wat men kan zeggen, is dat Sérant een atypisch parcours aflegde. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij, nog op jonge leeftijd, lid van het verzet. Na de oorlog begon hij zijn carrière als perscorrespondent voor de BBC, om vervolgens journalist te worden bij de krant L’Aurore.

Zijn interesses gingen aanvankelijk uit naar de esoterische en mythische denkwereld, als aanhanger van zowel Gurdjieff als René Guénon. Over die laatste publiceerde hij in 1953 het boek René Guénon, met als ondertitel een traditionalist in de storm van de moderne wereld. Die omschrijving blijkt achteraf ook opvallend goed te passen bij Sérant zelf, als non-conformistisch essayist en schrijver.

Sérant schreef eveneens voor het tijdschrift Le XXe siècle fédéraliste, waar hij auteurs ontmoette als Thierry Maulnier, Bertrand de Jouvenel en Robert Aron. Als traditionalist ontwikkelde hij een eigenzinnige kijk op het politieke Frankrijk. Dat blijkt onder meer uit Gardez-vous à gauche (1956), en uit zijn kritische benadering van rechts in Où va la Droite ? (1958). Zijn onderwerpen en invalshoeken maakten van hem een intellectueel buitenbeentje, moeilijk in één vakje onder te brengen.

In Le romantisme fasciste (1960) — een titel die misschien niet helemaal gelukkig gekozen is — behandelt hij onder meer de fine fleur van de Franse intellectuele collaboratie, met figuren als Brasillach, Céline, Rebatet en Drieu La Rochelle. Later keerde hij naar dit thema terug, maar vanuit een andere invalshoek, in Les dissidents de l’Action Française (1978).

De Waalse literaire criticus Pol Vandromme (1927-2009) — Vlaams van naam maar allerminst een vriend van de Vlamingen — plaatste Paul Sérant in wat hij La Droite buissonnière noemde. Dat werd tevens de titel van een boek dat Vandromme in 1960 publiceerde. La droite buissonnière: letterlijk vertaald ‘spijbelrechts’.

Het beste bewaarde ik voor het einde. Paul Sérant behoort tot de relatief kleine groep Franse intellectuelen die zinvolle en onderbouwde teksten schreef ten gunste van de minderheden in zijn land. Hij liet zich daarbij inspireren door Simone Weil, de auteur van L’Enracinement (1949).

Zijn boek La France des minorités gold bij verschijnen in 1965 als een bestseller binnen het Franse regionalisme. Het werd fel aangevallen door zowel linkse als rechtse jakobijnen. Een jaar later zette Sérant zijn pleidooi voort met de gepubliceerde lezing Le réveil ethnique des provinces de France, gevolgd door La Bretagne et la France (1971). Stuk voor stuk werken die in de jaren zestig niet ontbraken in de bibliotheek van de doorsnee Franse regionalist of federalist.

Ik besluit met een citaat van Paul Sérant:

“Het echte heidendom, in de oorspronkelijke betekenis van het woord, bevat geen polemiek tegen het geloof. Het is de intieme, geheimzinnige verhouding van de mens tot de grond van zijn voorouders. Het is belangrijk dat wij deze vorm van heidendom koesteren. In de laatste jaren sprak ik met regionalisten van diverse religieuze en politieke obediëntie. Als deze mensen het ernstig menen, zijn zij heidens — al kan het woord hen misschien niet bekoren.”

04.10.2024