De blijde inkomst, een Brabantse Magna Carta

Op 3 januari 1356 kondigden hertogin Johanna van Brabant en haar echtgenoot Wenzel van Luxemburg de Blijde Inkomst af. Het ging om een grondwettelijk charter dat de rechten en vrijheden van de Brabanders vastlegde en hun inspraak gaf in het bestuur, de rechtspraak en de financiën van het hertogdom.

De Blijde Inkomst bouwde voort op oudere privileges, maar bundelde en versterkte die in één bindend document. Ze beperkte de macht van de vorst en bevestigde de rol van steden en standen in het politieke bestel.

Alle Brabantse vorsten, tot en met Jozef II in de 18de eeuw, legden bij hun inhuldiging als hertog van Brabant de eed van trouw aan de Blijde Inkomst af. Het charter groeide zo uit tot een blijvend referentiepunt en vormt een belangrijke pijler van de constitutionele en democratische traditie in de Lage Landen.

De Blijde Inkomst wordt vaak vergeleken met de Engelse Magna Carta van 1215. Beide documenten leggen het principe vast dat vorstelijke macht niet onbeperkt is, maar gebonden aan recht en overleg.

03.01.2026