Ben je ook een ‘nativist’?

Sommige Vlaamse academici en universiteitsprofessoren gedragen zich weleens als intolerante kwezels. In naam van het vrij onderzoek, uiteraard. Tegelijk treden ze op als verdedigers van het kosmopolitische mercantilisme wanneer het gaat over het gebruik van onze taal aan onze universiteiten.

Ik herinner me nog het betoog van de toenmalige rector van de KU Leuven, Luc Sels, van ongeveer drie jaar geleden, rond deze periode. Om zijn pleidooi voor méér Engels kracht bij te zetten, had hij het plots over het “identitair denken dat de ontwikkeling van Vlaanderen niet mocht hinderen”. In Nederland wordt dat soort kritiek op verengelsing tegenwoordig weggezet als “nativisme”.

Je moedertaal als hinder en als ernstige pathologie. Stel je voor.

Als aanval op het gebruik van onze taal aan de universiteit kan dat tellen. Een cordon sanitaire rond de taal van 25 miljoen Vlamingen en Nederlanders ontbreekt er nog aan.

De achterkleinkinderen van de taalstrijders van weleer lijken er ondertussen in te slagen de Nederlandse taal in versneld tempo van de universitaire campus te vegen. In naam van de diversiteit, uiteraard. En met de zegen van een imam aan de katholieke universiteit.

Vanuit mijn eigen afkomst weet ik wat het betekent om Nederlands te leren. Daarom stel ik me weleens de vraag hoe het komt dat hoogopgeleide, briljante intellectuelen uit het buitenland blijkbaar niet in staat zouden zijn onze taal te leren.

Gediplomeerde en niet-geconventioneerde artsen in onze ziekenhuizen, gastprofessoren en andere knappe koppen die hier komen werken en lesgeven: waarom zou dat voor hen onmogelijk zijn?

In mijn ogen heeft dat in de eerste plaats te maken met een complete onverschilligheid tegenover de gemeenschap die hen omringt. Een onverschilligheid die mede wordt veroorzaakt door een Vlaamse overheid die er onvoldoende in slaagt onze taal en cultuur aantrekkelijk en zelfbewust uit te dragen. Het heet dat nieuwkomers moeten integreren, maar de elite niet.

Deze internationale elite van zelfverklaarde wereldburgers — ik reken daar ook de rijkelijk betaalde Europese verkozenen, ambtenaren en andere expats toe — leeft grotendeels in een ivoren toren.

In afgeschermde villa’s, beveiligd met camera’s en gesloten poorten. De kinderen gaan naar internationale scholen. Men vliegt voortdurend heen en weer: voor een zonnebehandeling naar Saint-Tropez, een bergwandeling in het Himalayagebergte of een middagje shoppen in Parijs, Londen of New York.

Maar ik was begonnen bij de hoogleraren. Uit mijn goedgevulde citatenboek wil ik daarom nog één passend citaat van Gerard Walschap bovenhalen. In het Nieuw Vlaams Tijdschrift (jaargang 25) schreef hij:

“We signaleren met strakke ernst dat al de sensationele slogans, hetzes, drijverijen en gewelddadigheden van onze dagen gepredikt en gepatroneerd worden door hoogleraren. Deze schande moet schuldiger worden geacht naarmate ze met groter talent en reputatie wordt bedekt.”

Walschap schreef dit in 1972. Meer dan een halve eeuw later klinkt het citaat, helaas, nog altijd opvallend actueel.

Meer hierover in mijn boek TAALMOORD. Nu in elke boekhandel. Voor een gesigneerd exemplaar kan je bij mij terecht.

22.09.2026

Reden tot feesten?

Ik wens al mijn lezers een strijdvaardige elfjuliviering. Voor mij is 11 juli vooral een dag van bezinning. Daarom laat ik alle vragen om een toespraak of een lezing op die dag steevast aan mij voorbijgaan.

Ik verkies de stille reflectie. In de luwte van Vlaamse pensenkermissen. Tussen zwaaiers met de Vlaamse leeuw die één dag per jaar hun identiteit bovenhalen — liefst op een datum die netjes past in de agenda van de Vlaming‑aan‑de‑macht.

Drie punten van aandacht bij mijn overpeinzingen, vooral gericht aan de deftige dames en heren mandatarissen van de V‑partij en de Vlaamse elite aan de macht:

• Welke initiatieven heeft deze partij de laatste jaren genomen om van 11 juli een betaalde feestdag te maken? En waarom is dat nog steeds niet gelukt?
• Welke maatregelen stelt men voor — van de Vlaamse universiteiten tot de Vlaamse ambtenarij — om onze taal en cultuur te beschermen? En om een halt toe te roepen aan het oprukkende Engels. Niet het Engels van Shakespeare, maar het wazige jargon van een establishment dat ultraliberalisme, kosmopolitisme en woke in één blender gooit.
• Mogen we onze identiteit nog beleven? En hoe doen we dat als gemeenschap in een multi‑etnische maatschappij? Clausewitz leert ons de vijand te benoemen. Wat mij betreft is dat elke nieuwe vorm van monotheïsme die zich komt moeien met onze cultuur, normen en waarden, en ons politiek landschap in versneld tempo overwoekert.

STARTVAK

Als ‘buitenstaander’ observeer ik al een halve eeuw de Vlaamse en Belgische samenleving. Als een V‑partij vindt dat de Vlaamse Beweging voorbijgestreefd is, dat politiek niet verder reikt dan een status quo of een verhogingsstrategie (op onze kosten), en dat wij dat allemaal moeten blijven slikken maar wel betalen, dan is het tijd voor terug naar af.

Ik acht de Vlaamse politiek niet in staat om de onafhankelijkheid uit te roepen — na uit te roepen: ‘nu niet en later ook niet’ — noch om de Vlaamse meerderheid in dit land haar juiste plaats te geven. Wat rest, is opnieuw beginnen bij het startvak. En in de geest van 1815 nieuwe vormen van samenwerking bedenken met Nederland.

EEN CITAAT VAN ALAIN DE BENOIST

Een uitspraak van de Franse nieuwrechtse filosoof en essayist Alain de Benoist over liberaal-conservatieve partijen die vandaag in verschillende Europese landen aan de macht zijn, lijkt ook van toepassing op Vlaanderen.

De Benoist schrijft: “Er bestaat een groot verschil tussen aan de macht komen omdat je verkiezingen hebt gewonnen en een einde maken aan de dominante ideologie. Een linkse vertegenwoordiger van het systeem vervangen door een rechtse vertegenwoordiger van hetzelfde systeem betekent niet dat je het systeem verlaat. Dat kan alleen door een echte breuk met dat systeem tot stand te brengen. Om zo’n breukstrategie te ontwikkelen en daadwerkelijk invloed uit te oefenen op het historische moment, zijn mensen nodig die worden gedragen door een gemeenschappelijke visie op de wereld, de mens en de samenleving. Precies daaraan ontbreekt het vandaag.”

11.07.2026