Reden tot feesten?

Ik wens al mijn lezers een strijdvaardige elfjuliviering. Voor mij is 11 juli vooral een dag van bezinning. Daarom laat ik alle vragen om een toespraak of een lezing op die dag steevast aan mij voorbijgaan.

Ik verkies de stille reflectie. In de luwte van Vlaamse pensenkermissen. Tussen zwaaiers met de Vlaamse leeuw die één dag per jaar hun identiteit bovenhalen — liefst op een datum die netjes past in de agenda van de Vlaming‑aan‑de‑macht.

Drie punten van aandacht bij mijn overpeinzingen, vooral gericht aan de deftige dames en heren mandatarissen van de V‑partij en de Vlaamse elite aan de macht:

• Welke initiatieven heeft deze partij de laatste jaren genomen om van 11 juli een betaalde feestdag te maken? En waarom is dat nog steeds niet gelukt?
• Welke maatregelen stelt men voor — van de Vlaamse universiteiten tot de Vlaamse ambtenarij — om onze taal en cultuur te beschermen? En om een halt toe te roepen aan het oprukkende Engels. Niet het Engels van Shakespeare, maar het wazige jargon van een establishment dat ultraliberalisme, kosmopolitisme en woke in één blender gooit.
• Mogen we onze identiteit nog beleven? En hoe doen we dat als gemeenschap in een multi‑etnische maatschappij? Clausewitz leert ons de vijand te benoemen. Wat mij betreft is dat elke nieuwe vorm van monotheïsme die zich komt moeien met onze cultuur, normen en waarden, en ons politiek landschap in versneld tempo overwoekert.

STARTVAK

Als ‘buitenstaander’ observeer ik al een halve eeuw de Vlaamse en Belgische samenleving. Als een V‑partij vindt dat de Vlaamse Beweging voorbijgestreefd is, dat politiek niet verder reikt dan een status quo of een verhogingsstrategie (op onze kosten), en dat wij dat allemaal moeten blijven slikken maar wel betalen, dan is het tijd voor terug naar af.

Ik acht de Vlaamse politiek niet in staat om de onafhankelijkheid uit te roepen — na uit te roepen: ‘nu niet en later ook niet’ — noch om de Vlaamse meerderheid in dit land haar juiste plaats te geven. Wat rest, is opnieuw beginnen bij het startvak. En in de geest van 1815 nieuwe vormen van samenwerking bedenken met Nederland.

EEN CITAAT VAN ALAIN DE BENOIST

Een uitspraak van de Franse nieuwrechtse filosoof en essayist Alain de Benoist over liberaal-conservatieve partijen die vandaag in verschillende Europese landen aan de macht zijn, lijkt ook van toepassing op Vlaanderen.

De Benoist schrijft: “Er bestaat een groot verschil tussen aan de macht komen omdat je verkiezingen hebt gewonnen en een einde maken aan de dominante ideologie. Een linkse vertegenwoordiger van het systeem vervangen door een rechtse vertegenwoordiger van hetzelfde systeem betekent niet dat je het systeem verlaat. Dat kan alleen door een echte breuk met dat systeem tot stand te brengen. Om zo’n breukstrategie te ontwikkelen en daadwerkelijk invloed uit te oefenen op het historische moment, zijn mensen nodig die worden gedragen door een gemeenschappelijke visie op de wereld, de mens en de samenleving. Precies daaraan ontbreekt het vandaag.”

11.07.2026