Een foute strategie:  zoeken wat de anderen ook willen

Na Isabelle A, die op 11 juli de Vlaamse leeuw passend bezingt met ‘eh lekker beest’, en de zelfvoldane stemmen van onze Vlaamse ministers aan de macht, volgt in Vlaanderen traditioneel komkommertijd.

Voor een minister met welverdiende vakantie vertrekt worden nog enkele beslissingen vluchtig genomen: de aankondiging tijdens de schoolvakantie van extralessen – met of zonder leerkrachten – voor wie het niveau van onze scholen naar beneden haalt; de welgekomen miljardenfactuur van vriend Donald, al is het me niet duidelijk of dit hoort bij de 5%; en wat dan met de resterende extra 30%, of misschien 50%, uiteraard allemaal voor de vrienden.

Maar de Vlaamse apotheose moest nog komen: de Franstaligen zoeken en vinden een “oplossing” voor de Vlaamse vertegenwoordiging in Brussel. Een beschamende, maar steeds voorspeelbare Vlaamse apotheose.

Als Frans-Vlaming, en dus als geboren vrijbuiter, bemoei ik me niet met de platvloerse politiek in dit land. Ook niet in Frankrijk, trouwens. Ik pas niet in de traditionele maffia’s of camorra’s, met partijkaart, vriendjespolitiek en dergelijke. Toch bestaat er bij ons een spreekwoord dat zegt: ‘nog krupp’n noch stupp’n’ (niet kruipen en ook niet stuipen).

Ik wil me dus hier en nu beperken tot opmerkingen over de gevolgde strategie:

Als de Vlamingen niet willen wat de Franstalige Brusselaars niet willen, en deze laatste dat weten, zullen ze nooit willen wat wij willen – en zelfs dat nooit begrijpen.

Hierbij past dit citaat van politicus Lode Claes (1913-1996):

‘Het volstaat voor de niet-Vlamingen in dit land mee te delen wat ze niet willen, om de Vlamingen ertoe te brengen te willen wat zij (de niet-Vlamingen) willen. Dit betekent afstand doen van hun bewegingsvrijheid, van hun macht als meerderheid, en daarna van de legitimiteit van die macht.’

Wat de, nochtans diep verdeelde, Franstaligen in dit land verenigt, is de eeuwige handhaving van hun historische voorrechten en macht. Al moeten ze hiervoor nieuwe kamikaze-allianties bedenken met vertegenwoordigers van de feitelijke Brusselse meerderheid van zogenaamde nieuwe Belgen.

En ook om te eindigen met Lode Claes:

Wij (de Vlamingen) zoeken iets dat anderen ook willen. En er verandert dus niets.

15.07.2025

Karel Buls, Een Brusselse Burgemeester met een hart voor de Vlamingen

Op 13 juli 1914 overlijdt in Elsene Karel Buls, oud-burgemeester van Brussel en Vlaamsgezind liberaal boegbeeld.

In een stad die snel verfranste, bood Buls weerwerk en bouwde hij een Nederlandstalig onderwijsnet uit. Als lid van de Tweede Hogeschoolcommissie zette hij zich ook actief in voor de vernederlandsing van het hoger onderwijs.

Tijdens zijn burgemeesterschap eiste Karel Buls van alle openbare ambtenaren dat zij zowel Nederlands als Frans beheersten. Onder zijn mandaat werden ook de tweetalige naamborden in Brussel geïntroduceerd. Voordien was alles eentalig Frans.

Karel Buls was ook de oprichter van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel.

Ter ere van Karel Buls werd in 1999, op de Grasmarkt in Brussel, een fontein met zijn standbeeld geplaatst. De fontein staat op de plek waar vroeger de juwelierszaak van zijn vader was gevestigd. Het is een werk van de Brusselse beeldhouwer Henri Lenaerts.

13.07.2025