Crécy: de Franse Nederlagen zijn onze overwinningen ⚔️

Op 26 augustus 1346 krijgt het Franse leger er bij Crécy, in Picardië, flink van langs.

Koning Edward III van Engeland verslaat er het Franse leger. Aan Engelse kant vechten vooral Engelsen en Welshmen, aangevuld met Bretoenen, Vlamingen en Duitse huurlingen.

De Fransen verliezen naar schatting 20.000 man.

En opnieuw blijkt: een indrukwekkende ruiterij is niet altijd zo indrukwekkend wanneer ze tegenover goed opgesteld voetvolk en Engelse boogschutters staat. De Franse ridders worden letterlijk uit het zadel geschoten.

Blijkbaar hadden de Fransen weinig opgestoken van eerdere nederlagen tegen voetvolk, zoals de Guldensporenslag van 1302. 😉

Bij Crécy zetten de Engelsen bovendien een van de vroegste vormen van buskruitwapens in Europa in: enkele primitieve kanonnen. Spectaculair misschien, maar militair gezien hebben ze nog nauwelijks invloed op het verloop van de slag.

De Amerikaanse historicus Joseph Dahmus, gespecialiseerd in middeleeuwse geschiedenis, rekent Crécy tot de zeven beslissende veldslagen van de middeleeuwen.

EN DAN DE GESCHIEDSCHRIJVING…

Op school in Frans-Vlaanderen leerde ik geschiedenis.

Franse geschiedenis, uiteraard. 😉

Ik hoorde over de jammerlijke nederlagen… en de verpletterende overwinningen van de Franse legers.

Over grote helden zoals de dappere ridder Bayard. Over Roland, onze Roeland, en de slag bij Roncevaux. En natuurlijk over de Drie Musketiers — de heldhaftige mannen uit de boeken van Alexandre Dumas.

Alleen… de historische musketiers waren geen vrolijke avonturiers die met hun degen voor recht en eer streden. Het waren elite-soldaten van de Franse kroon, die in de Lage Landen niet bepaald kwamen om bloemetjes uit te delen. Hun campagnes gingen gepaard met moord, plundering en verwoesting.

Maar dat verhaal kreeg ik op school niet te horen. 😉

Later las ik dezelfde geschiedenis in Vlaamse en Nederlandse geschiedenisboeken.

En toen viel me iets op.

Wat in de Franse geschiedenisboeken een glorieuze Franse overwinning was, bleek bij ons vaak een nederlaag.

En wat bij ons een schitterende Vlaamse overwinning was, werd in de Franse geschiedschrijving al snel afgedaan als een toevallig Frans ongelukje. Een tekortkoming. Een vergissing. Een slechte dag. 😏

Kortom: ik had op school vooral de verkeerde kant van de geschiedenis geleerd.

En toen ik besefte dat wij eeuwenlang in de handen van onze historische vijand waren gevallen, was één ding duidelijk:

Ik zou voor de rest van mijn leven een non-conformist blijven.

26.08.2026