Hendrik Carette: dichter en zwerver

Mijn Heel-Nederlandse vriend Hendrik Carette (°1946), met Brugse wortels, heeft aldus zijn cv in zijn leven wel vele stielen met of onder ongelukken uitgeoefend. Hij was achtereenvolgens barman, kelner, douanedeclarant, vertegenwoordiger, verkoper, tot kabinetsmedewerker van Hugo Schiltz en van de Schaerbeekse burgemeester Francis Duriau. Om waardig af te sluiten als politieambtenaar.

Al die jaren was Hendrik vooral zichzelf: een aristocratische dichter. Hij publiceerde verschillende dichtbundels, was ooit redacteur van het letterkundig tijdschrift Diogenes en heeft ook een blog op internet. In 2013 werd hij aangesteld tot de eerste en voorlopig enige Havendichter van Zeebrugge.

Ik kom hem wel eens tegen, ook in Frans-Vlaanderen, tot aan de kapel van de Drie Maagden in Kaaster, en op plaatsen van herinneringen die van de Nederlandse gedachte getuigen.

In 2020 publiceerde hij een lijst van de tien beste boeken in het verschrikkelijke Coronajaar. Mijn boek Nicolas Bourgeois en Frans-Vlaanderen – Confidenties in het Olmkasteel hoorde bij zijn lijst. Een hele eer vanwege deze dichter van stand.

Hendrik Carette stuurde me gisteren dit gedicht, typerend voor de verzen van deze dichterlijke zwerver door de Nederlanden. Dat ‘tot ver voorbij de dorst’ is niets gesponsord door de Vlaamse brouwers en dateert van vóór de nieuwe betuttelingsoekazes van de gesubsidieerde experten.

Missive voor Wido Bourel

Wij zijn als twee dolende ridders op één dravend paard.
De witte monniken en ridders van een oude kruisvaart.

In Wormhout, Winnezele, in Kassel op de horst
waren wij rond en drinken wij tot ver voorbij de dorst.

Geen heer of bisschop, ook niet de bisschop van Terwaan
heeft recht over ons als sceptische fantasten van de waan.

Geen vrouw kan ons weerhouden aan de warme haard.
Geen wonde kan ons weerhouden van het harde zwaard.

Hendrik Carette

Bedankt Hendrik.

27.08.2026