Frans-Vlaanderen en de heel, heel braafje Vlaamse politiek

Volksvertegenwoordiger Kristof Slagmulders van oppositiepartij Vlaams Belang heeft, en dat siert hem,  op 1juli jl. aan de Vlaamse regering opnieuw schriftelijke vragen over de zaak van de Nederlandse taal in Frans-Vlaanderen.  Matthias Diependaele, Vlaamse minister-president en voorname lid van NVA heeft, zoals het hoort deze  vragen beantwoord. Ik wil graag op deze pagina in de volgende dagen dit antwoord fileren omdat het ook de houding – of is het de afwezigheid- van Vlaanderen inzake Frans-Vlaanderen illustreert.

Diependale is het met Slagmulder eens: hij antwoord dat ‘ een goede kennis van de taal van de buurregio uiteraard bevorderlijk is voor de onderlinge samenwerking’ en dat dit ook geldt voor de kennis van het Nederlands in Frans-Vlaanderen.

Dat is heel, heel, heel  braaf en ook slaapwekkend want om de drie jaar wordt hetzelfde plaat gedraaid. Terwijl in Frans-Vlaanderen een TAALMOORD, een linguicide wordt gelpleegd.‘Zet dat plaat af’ zou ik zeggen zoals een illustere partijgenoot dat ooit in onvervals Antwerps formuleerde.  Hier gaat het alleen maar over ‘de taal van de buren’ en niet over de gemeenschappelijke taal die ooit in Frans-Vlaanderen werd gesproken. En de minister-president haast zich om te benadrukken dat ‘het onderwijs van het Nederlands in Frans-Vlaanderen ‘een bevoegdheid is van de Franse overheden’ en dat Vlaanderen ‘geen rechtstreekse invloed heeft op de huidige evolutie’ tenzij dat via de Taalunie ondersteuning wordt geboden in het kader van bilaterale samenwerking. Dat Frankrijk op Frans grondgebied bevoegd is is een waarheid als een koe. En dat het  in Frans-Vlaanderen over  ‘bilaterale samenwerking’ gaat is dan weer  een opendeur intrapen.

Mijn vraag is, los voor deze diplomatische en strooplikkende taal, om een lege doos te beschrijven wat is de politieke mening van de Vlaamse regering inzake Frans-Vlaanderen? Wat doet de Vlaamse regering concreet om de kameraden van de Hauts de France duidelijk te maken dat onze taal en onze cultuur Nederlands is, dat de erkenning van het West-Vlaams  aldaar niets bij brengt dat een beetje leuke folklore voor de Vlaamse pintendrinker en week-end toerist; dat de Vlaamse bedrijven die in Frans-Vlaanderen investeren ook de drager zouden zijn van onze taal en cultuur; en welk extra rol het Vlaams onderwijs in Vlaanderen zo kunnen spelen om op alle niveau’s  aan de schreve de komst van Frans-Vlamingen te faciliteren?  Dat laatst is geen Franse maar een Vlaamse bevoegdheid! En als het portefeuille van onderwijs een NVA- portefeuille wie is dan bevoegd en wie neemt initiatieven?

Ik kom in de volgende dagen op deze pagina  meer in detail terug op de antwoorden van de Minister-President. En ik zal hebben over ‘geen woorden maar daden’ zoals in het Vlaamse liedje.  

02.07.2026