Wintertijd: Donald als zonnekoning?

Het is weer zover. We schakelde deze nacht weer naar de zogenaamde wintertijd. Wintertijd die eigenlijk voor het hele jaar zou moeten gelden, als je het me vraagt.  Een tijd die ons één uur dichter bij de hoogste stand van de zon terugbrengt.

Ik heb de zin van  winter- en  zomertijd nooit kunnen plaatsen. Er is maar één tijd en de zon is bepalend.

TRUMPIAANSE TIJD

Je heft ook de Trumpiaanse versie van het uur.  Dat houdt ook in  de afschaffing van zomer en wintertijd  om  definitief bij het zomeruur te blijven. Trump verklaarde op 3 oktober jl dat permanente zomertijd golfers zou helpen om langer te spelen. Hij zei dat golfers anders soms al na 14 holes naar huis moeten omdat het donker wordt. Stel je voor.

Ik golf niet, Donald. En zelfs dan. Niet de golfers en de terrasgangers zullen dat bepalen Donald. Maar hopelijk wel de mensen die de hele dag buiten werken. Die weten niet alleen wat werken is. Maar ook wat het betekent als je middageten niet samen alt met het warmste punt van de dag. De goden besparen ons van Donald als zonnekoning.

HET METEN VAN DE TIJD

In mijn boekje “Het meten van de tijd” (2018) schreef ik ook over mijn grootvader langs moederzijde (1904 -1992) en zijn beleving van tijd:

“Grootvader werd wakker bij het kraaien van de haan, de geluiden van de dieren in de stal en het gezang van de vogels die het ochtendgloren begroetten. Een wekker bezaten mijn grootouders wel, maar nooit heeft iemand het ding horen rinkelen.

Van zonsopgang tot zonsondergang werkte hij op het land. Hij droeg een ouderwets zilveren zakhorloge bij zich. Maar om te weten hoe laat het was, keek hij naar de stand van de zon, of naar de dieren die naar de poel kwamen om te drinken. De schaduw van een boom, een paal of, bij gebrek, zijn eigen schaduw gebruikte hij als zonnewijzer.

Zijn zakhorloge raadpleegde hij bedenkelijk één keer op het middaguur, louter ter bevestiging van de natuurelementen. ’s Nachts behielp hij zich dan weer met de sterren en de maan, alsook met de temperatuur, de geur en de klanken van de duisternis, om te weten hoe laat het was en wat voor weer op komst was.

Het was de tijd dat de Frans-Vlaamse boeren niet om twaalf uur, maar wel een uur later, met de hoogste zon, pauzeerden voor het middagmaal (…)”

Grootvader kende geen winteruur en ook geen zomeruur. Hij kende alleen het uur van de zon. En zo hoort het te zijn volgens de natuur. Geen zonnekoning maar een kind van de zon.

25.10.2026