Vlamingen tussen Zuid-Vlaanderen en Friesland

Is de titel van het hoofdartikel van voorzitter Hugo Rau verschenen in de "Mededelingen" (mei 2011), huisorgaan van de Vereniging van Vlaams-Nationale Auteurs. Hier volgt de volledige tekst.

Soms wens ik dat onze Mededelingen op een zeer grote oplage zouden verschijnen om meer mensen te bereiken. Dat was zopas weer het geval in Belle (Bailleul) waar de 34ste Dr Ferdinand Snellaertprijs 2010 werd uitgereikt aan de zeer verdienstelijke Frans-Vlaming Wido Bourel. Hierover krijgt u in dit nummer een uitgebreid relaas.

Mijn ontmoeting met de laureaat heeft mij veel geleerd, bv. : ook vandaag bestaan nog mirakels !

Wido Bourel werd geboren en bracht zijn jeugdjaren door in Frans-Vlaanderen, waar zijn gevoel en verlangen ontkiemde – met de moed der wanhoop – zeer vlot Nederlands te leren. Het was de taal van zijn grootouders. De taal ook die hij zijn ouders hoorde spreken : "Het was de omgangstaal tussen mijn ouders, maar niet tussen ouders en kinderen. Daarom kon ik het Vlaams goed verstaan maar niet zo vlot spreken,”schrijft hij in 'Een Erfenis zonder Testament: Hoe en waarom ik Nederlands leerde'(p.6). De wilskracht van de toen 15 jarige knaap was opmerkelijk: "Heel de wereld mocht tegen zijn, maar ik wou en zou Nederlands leren.” In 1970 nam hij een belangrijk besluit. Hij verzamelde zijn spaarcenten, sprong op de fiets en reed van het Frans-Vlaamse Kaaster naar Ieper. In de plaatselijke boekhandel kocht hij het nieuwste Standaard vertaalwoordenboek. Zijn doorzettingsvermogen trok de aandacht van het Komitee voor Frans-Vlaanderen (KFV). Luc Verbeke, André Demedts en vooral Cyriel Moeyaert ("de beste mentor die ik kon dromen”) stimuleerden zijn belangstelling. Door intensieve zelfstudie bekwaamde hij zich in de Nederlandse taal en geschiedenis. Zijn persartikels en zijn organisatietalent in Frans-Vlaamse verenigingen wekten ook bij ons bewondering. Zijn praktische ervaring en inzicht in de problematiek van de Zuidelijkste Nederlanden hebben een zeldzame betekenis. Deze man roeide tegen de stroom in. Zijn koppige wil om ooit eens goed Nederlands te kunnen spreken en schrijven en de wortels van zijn cultuur te leren kennen, is verrassend. Hij keert zich steeds resoluut tegen de Franse Jacobijnen, die de talen van Vlamingen, Bretoenen, Elzassers, Occitanen, Basken, Corsicanen en Catalanen willen vervangen door hun eenheidstaal. Een taal die tot 1960 te lezen was op de speelplaats van een school in het Frans-Vlaamse Berten: Verboden Vlaams te spreken ("Defense de parler Flamand").

Inmiddels is Wido Bourel algemeen directeur voor Benelux van een postorderbedrijf. Sedert 1975 woont hij met zijn gezin in Vlaanderen. Hij spreekt een onberispelijk Nederlands, geeft lezingen en publiceert aan de lopende band, naast zijn twee keurig gedrukte uitgaven, een resem artikels in allerhande bladen over zijn geboortegrond, de taalproblematiek enz.

Wido Bourel leerde via Jean-Paul Sepieter ook Nederland kennen. Zijn streekgenoot maakte hem wegwijs in de Friese beweging ("wij waren vol bewondering voor Friesland met zijn Fryske Akademie, zijn tweetalige borden en zijn Berenburg" p.17) en in het streven naar autonomie van Bretoenen en Occitanen.

Inmiddels verscheen op 5 mei in het steeds lezenswaardig veertiendaags opinieblad Journaal van Mark Grammens de mededeling dat het Fries werd opgewaardeerd. De Nederlandse minister van Binnenlandse Zaken Piet Hein Donner heeft een wet aangenomen (die reeds in het regeerakkoord was aangekondigd) waardoor iedere Fries het recht wordt gegeven zelf de taal te kiezen waarmee hij of zij communiceert met de overheid of in de rechtbank. Een onderdeel van deze wet is de introductie van een Raad voor de Friese Taal. De nieuwe wet bevat o.m. bepalingen voor het afleggen van de eed of belofte in de Friese taal met name voor ambtenaren, burgerlijke stand, notarissen, advocaten en beambten van de rechterlijke macht. Donner maakte het nieuws bekend na een bezoek aan de regionale Omrop Fryslân in Leeuwarden.

De grote waardering van Wido Bourel voor de taalstrijd van de Friezen is, op basis van zijn eigen achtergrond en ervaringen, gemakkelijk te begrijpen.

Zijn inzet voor het Nederlands in Zuid-Vlaanderen verdient onze permanente navolging, steun en oprechte bewondering.

Hugo RAU
Voorzitter VVNA

 

 

randomness