Aan de dichter

Ik ken Erik Verstraete al 35 jaar. Van in de tijd dat ik correspondent was voor Gazet van Antwerpen. Hij was er verantwoordelijk voor cultuur en, in die hoedanigheid, was hij de man die mijn moeizaam geschreven teksten leesbaar maakte.

Erik is ook dichter en publiceerde een zeer mooie dichtbundel Gebleven is de adel.

Ik hou van zijn prachtige vertaling van het gedicht Wenn nicht mehr zahlen van de Duitste romantische dichter Novalis:

Als geen getallen en figuren
nog sleutel zijn van alle creaturen,
als zij, die zoenen en liefst zingen
méér dan geleerden zien de kern der dingen
als weer de wereld vrij gaat leven
en in zichzelf, bevrijd gaat streven,
als duisternis en licht elkaar als vrienden
in echte klaarheid wedervinden
en als ons sprookjes en gedichten
de ware zin der wereld gaan berichten
dan ijlt voor één geheimzinnig woord
het hele verkeerde wezen voort!

In het Frans zegt men: Ce qui reste, les poètes le fondent.

 

 

randomness